 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
Opnieuw een volgende stap...door: Marjo Brouns-Backhuis
Ik werk nu ruim 2 jaar bij de Belastingdienst, het eerste jaar op IF-basis via Liftnet en vanaf 1 mei 2010 in vaste dienst. En opnieuw sta ik voor een volgende uitdaging, een loopbaanstap die ik graag wil zetten. En ik heb er zin in, omdat ik nadrukkelijk ontdekt heb dat ik daarbij vanuit mijn passie kan werken.
In de afgelopen 2,5 jaar is er veel gebeurd in mijn leven. Niet alleen een nieuwe baan, maar als gevolg van een ongeval in huis raakte mijn echtgenoot in december 2008 gehandicapt. Hij raakte destijds geheel verlamd. Na een intensieve periode in het ziekenhuis en revalidatiekliniek kwam hij na enkele maanden thuis. Op dat moment kon hij nauwelijks lopen en alleen zijn rechterarm en –hand beperkt gebruiken. Nu, 2 jaar later, loopt hij onstabiel en ongecoördineerd, zijn rechterarm- en -hand gaan wel beter en links kan hij zijn vingers een beetje bewegen.
Een aardbeving in ons leven, dat was het 2,5 jaar geleden. Het zet alles op zo’n kop: ons gezin, onze relatie, de zorg voor elkaar, vrienden, familie, sociaal leven, zijn baan, mijn werk enz….echt alles.
Opeens moet je je een weg banen in de zorgsector en alle hulpverleners om ons heen. Je krijgt als mantelzorger te maken met veel loketten en de bureaucratie die daarbij komt kijken. Terwijl we heel druk met zijn herstel en alle revalidatie zijn. Plus alle frustraties over wat niet meer kan en zoeken naar hoe het anders kan, je vragen over de toekomst, het acceptatieproces enz. Mijn man is zijn baan kwijtgeraakt. En op mijn werk heb ik gelukkig afspraken kunnen maken o.a. over zorgverlof, thuiswerken en woon-werkverkeer.
Met name over onze toekomst denk ik veel na. De bureaucratie en alle organisatie rondom de zorg kosten energie. Tegelijkertijd voel ik me krachtig zijn. Mijn man en ik hebben beiden in de voorbije 2,5 jaar de kracht gevonden om door te gaan en ons leven opnieuw in te richten, En met name in die kracht zit mijn passie, die wil ik gebruiken in mijn verdere loopbaan: met mijn kennis en ervaringen wil ik graag andere (werkende) mantelzorgers helpen in hun kracht te blijven.
Ik heb de kans gekregen om afspraken te maken op mijn werk met betrekking tot mijn balans tussen werk & privé. Daar ben ik erg blij mee, dit helpt overeind te blijven. Maar ik zie veel mensen om me heen die zulke afspraken niet of nauwelijks kunnen maken. Medewerkers durven het gesprek met hun leidinggevende niet altijd aan. Ook werkgevers zijn zich niet altijd bewust van de mantelzorgtaken van hun werknemers en of zij overbelast zijn. Door een goede balans zijn mantelzorgers in staat hun werk goed te doen, zijn ze gemotiveerd en blijft verzuim beperkt of verdwijnt. Werkgevers hebben hier dus ook hun profijt van. Daarop wil ik mijn expertise inzetten en wil hulp bieden aan werkgevers en werknemers op dit gebied. Op dit moment is 1 op de 8 werkende Nederlanders mantelzorger, dat aantal wordt hoger gelet op de ontwikkelingen in de zorg, de bezuinigingen van dit kabinet, de bevolkingskrimp en het vergroten van de arbeidsparticipatie. Het aantal (werkende) mantelzorgers groeit door deze ontwikkelingen.
Ik onderzoek momenteel de mogelijkheden voor een nieuwe baan in loondienst, waar ik vanuit deze passie kan werken. Aan de andere kant lonk het zelfstandig ondernemingsschap. Ik ben er op dit moment nog niet uit. De komende maanden hoop ik die duidelijkheid te vinden en een keuze te maken. Want dan kan ik vanuit mijn passie mijn steentje bijdragen aan onze samenleving.
Over de impact op mijn belevenissen als werkende mantelzorger houd ik een weblog bij. Ik schrijf in mijn weblog over de dagelijkse dingen, over de kracht en de onmacht, over de frustraties en ermeelerenleven, over afspraken op het werk, maar zeker ook over de mooie ervaringen en ontmoetingen sinds het ongeval. Wil je mee lezen hierover, ga dan naar: marjobrounsbackhuis.wordpress.com
Marjo Brouns-Backhuis
1 augustus 2011
Twitter en andere Social Media door: Marjo Brouns-Backhuis
Ik zit sinds een paar maanden op Twitter, ik stuur dagelijks tweets, ik retweet, reply en verstuur DM’s (directmessages). Ik ontmoet (digitaal) allerlei mensen. Ik geniet. In een korte tijd heb ik ontzettend veel en leuke mensen ontmoet. Volgens de deskundigen ga ik op zoek naar zg. peers: mensen net zoals mij. En daarom doe ik vooral zulke leuke ontmoetingen, aldus de deskundigen.
Bovendien lees ik heel actueel nieuws. Twitter en andere social-media-sites zijn vaak erg actueel, omdat een grote groep deelnemers actief is en er altijd wel een als eerste bij een gebeurtenis aanwezig is. Daarom wist ik binnen 10 seconden van het aftreden van Mubarak, om maar iets te noemen. Dit sneeuwbaleffect heeft ook zo z’n nadelen: berichten op Twitter gebaseerd op geruchten gaan ook vliegensvlug de wereld rond. Dus vooral oppassen geblazen als Twitterberichten over Mubarak’s overlijden te lezen zijn.
Twitter maakt me ook nieuwsgierig. Wanneer ik een interessante tweet lees, ga ik via Twitter op zoek naar nog meer digitale bijbehorende informatie. Ik krijg dan vaak een andere selectie van internetsites dan wanneer ik dit bijvoorbeeld google.
Groepen mensen komen via de social media websites samen om te communiceren over onderwerpen die zij belangrijk vinden. De inhoud van deze social media websites is vrijwel altijd deelbaar en eenvoudig te verspreiden binnen een netwerk. Dus retweet ik naar mijn followers en deel wat ik lees op Twitter.
Uitdagend is het om op Twitter je boodschap in 140 tekens te verwoorden en dat zodanig te doen dat de boodschap, inclusief je emotie, goed overkomt. Gelukkig zijn er tekstuele smileys en hashtags. Dat helpt.
En natuurlijk vooraf nadenken over wat ik kwijt wil. Over mijzelf, over mijn privé en mijn werk. Eenmaal op het internet kan het er nooit meer vanaf; altijd goed om me te realiseren.
Steeds meer bedrijven laten social media toe voor hun personeel. En dat je dan kaders meekrijgt over wat wel en niet kan, is alleen maar prima. Zo stelde CoCa-Cola recentelijk SocialMediaRichtlijnen op en maakte op deze manier helder afspraken met medewerkers.
Bedrijven maken ook zelf steeds meer gebruik van de sociale media en stemmen hun marketingstrategies af op de internettende consument. En steeds meer jobrecrouters, headhunters of HRM-mensen zoeken via Twitter, LinkedIn of Facebook naar de passende kandidaat bij de job die ze willen invullen.
Sociale media bieden de mogelijkheid eenvoudiger te voldoen aan behoeften zoals sociaal gedrag, erkenning en zelfontplooiing, aldus diezelfde deskundigen. Dus mijn werkervaring krijgt ook op het internet erkenning. Prima toch? En als ik op zoek ben naar een nieuwe uitdaging, dan kan ik ervoor zorgen dat dit te lezen is op Twitter, LinkedIn of andere social media. Ik heb dus de regie zelf in de hand.
Ik merk dat ik zelf ook sneller overweeg om een volgende loopbaanstap te zetten, omdat ik kansen en mogelijkheden zie, die buiten mijn directe, persoonlijke omgeving liggen en waar ik eerder niet aan dacht.
En dus staat mijn profiel ook op LinkedIn en zeggen vrienden tegen me dat ik vooral ook op Facebook moet. Een volgende uitdaging dus.
Ben ik verslaafd? Nee, ik weet zeker van niet. Ik lees dagelijks mijn prive-emails, bekijk mijn LinkedInpagina, lees het laatste nieuws van mijn followers op twitter en ik tweet zelf ook bijna dagelijks. Een uurtje, twee uurtjes, drie uurtjes per dag, ’s avonds. Zolang mijn huishouden nog draait, de wasmand niet voller dan normaal raakt en ik elke dag nog op tijd op mijn werk ben, kan het nog. Toch?
Social Media is de toekomst in de wereld van mobiliteit en loopbaanontwikkeling. Mijn tip: Doe zoals ik gedaan heb, koop een goed boek dat je wegwijs maken in de wereld van de Social Media, meld je aan op de social media site van je keuze, word nieuwsgierig en raak (niet) verslaafd.
Marjo Brouns-Backhuis
16 februari 2011
jmc.brouns-backhuis@belastingdienst.nl
Een nieuwe baan voelt als de grote voorjaarsschoonmaak!
door: Marjo Brouns-Backhuis
door: Marjo Brouns-Backhuis
Enkele dagen geleden kreeg ik bij het inloggen op mijn PC-werkplek een berichtje op mijn scherm met de mededeling dat mijn emailgeheugen vol dreigt te raken. Ik had er op dat moment echt geen tijd voor (en geen zin in), ik negeerde het bericht. Na enkele dagen moest ik er toch aan geloven en dus aan de slag en alle emailmappen grondig leegmaken met de insteek: zoveel mogelijk deleten.
Wat heb ik veel mails bewaard sinds ik een jaar geleden bij de Belastingdienst begon, ik delete de ene na de andere mail, het gaat lekker snel. Opeens ben ik zelfs alle mails uit alle archiefmappen kwijt. Ik heb zelfs de prullenbak leeggemaakt. Hoe kan dat nu…? Help….!!!
Ik kan natuurlijk de helpdesk bellen, toegeven dat ik op verkeerd knopjes heb gedrukt en vragen of ze mijn extern geheugen willen terug zetten. Maar stel dat ik dat niet doe en ik verder ga met een lege postbak. Hoe erg is zo’n lege postbak daadwerkelijk en kan ik nu mijn werk überhaupt nog wel goed doen? Ik kies ervoor om dit uit te proberen en ben benieuwd of dit gaat lukken zonder al die informatie. Na een paar dagen mis ik nog niet zo heel erg veel: de mails en bestanden die ik direct nodig heb, vraag ik opnieuw op. In een enkel geval bel ik met een onbekende collega omdat ik de achternaam zoek van een eerdere verzender. En zo spreek ik ook nog eens nieuwe mensen en maak leuke contacten. En opvallend: ik voel me er heel rustig onder.
Zo’n lege postbak geeft dus eigenlijk een opgeruimd gevoel. Had ik al die informatie echt wel nodig. Waarom heb ik dit überhaupt bewaard? Het voelt alsof je je hoofd leegmaakt, alsof je grote schoonmaak houdt. Dan komen jeugdherinneringen boven. Vijftig jaar geleden was het heel gebruikelijk: op een prachtige voorjaarsdag in april kreeg mijn oma (en later mijn moeder) de ‘voorjaarskriebels‘ en begon aan de grote schoonmaak. Ik herinner mij dat als ik op zo’n dag om twaalf uur uit school kwam verrast was dat bijna het gehele huisraad in de achtertuin stond. Geweldig vond ik dat! Alles ging anders dan anders: tussen de middag buiten in het zonnetje tussen het meubilair en de matrassen mijn boterham eten, ‘s middags tussen de nog steeds aanwezig spullen in de tuin mijn glas limonade leegdrinken, en ‘s avonds kregen we natuurlijk een makkelijke maaltijd voorgeschoteld want voor uitgebreid koken had mijn moeder geen tijd gehad!
Misschien ben ik daarom nieuwsgierig of mijn werkdagen er anders gaan uitzien met een lege mailbox en kan ik zelfs genieten van mijn opgeruimde werkplek.Het gaat goed, ik bemerk geen onrust bij mijzelf. Gestresst raken gebeurt merkwaardig genoeg niet. In tegendeel: deze grote schoonmaak houden in mijn mailbox geeft me dat opgeruimde gevoel en zelfs rust.
Dezelfde rust heb ik ook telkens ervaren bij de aanvang van een nieuwe job bij een nieuwe werkgever. Mobiliteit en regelmatig van baan veranderen is een beetje grote voorjaarsschoonmaak in je loopbaan. Alle dingen, waar ik me in mijn werk druk over maakte, zijn plotseling niet meer belangrijk. Je ruimt op en maakt zoveel mogelijk af, sommige zaken blijven voor je collega of opvolger. Je ervaringen bewaar je, boen je als het ware schoon en neem je mee. En op zo’n eerste werkdag ga je opgepoetst (je blinkt van nieuwsgierigheid en spanning) naar je nieuwe baas. Je start met een lege mailbox en zonder actielijstjes, alleen een pakket aan ervaringen en de contacten. Maar de rest is definitief overtollige ballast en laat je achter.
Dit is beslist geen pleidooi om je mails zomaar en altijd snel te deleten. Maar je hoofd leegmaken en je loopbaan een nieuwe impuls geven, dat geeft dat opgeruimde gevoel. Een frisse nieuwe start maken is een aanrader voor iedereen!
28 juli 2010
Marjo Brouns-Backhuis
jmc.brouns-backhuis@belastingdienst.nl
Een echte jobhopper……..door: Marjo Brouns-Backhuis
Toen ik afgelopen zomer, na een IF-periode bij de Algemene Inspectiedienst van het Ministerie van Landbouw, een nieuwe uitdaging accepteerde bij de Belastingdienst zei een van mijn naaste collega’s bij Rijkswaterstaat: Je wordt nog een echte jobhopper! Super voelde zo’n compliment! Want dat was het: een echt compliment. Tegelijkertijd realiseer je je wanneer men je nu een jobhopper noemt je dit als een compliment beschouwd, terwijl in de beginperiode van mijn loopbaan, ruim 30 jaar geleden, was het helemaal niet zo positief als mensen deden switchen van werkgever. Destijds kreeg je een koninklijke onderscheiding als je 40 jaar bij dezelfde werkgever bleef. Hoe anders is dat nu. De tijd dat een werknemer zijn hele leven voor één en dezelfde werkgever werkt, is voor velen al lang voorbij.
Destijds vond men het maar niets, al die mensen die na een jaartje of zo naar een ander bedrijf overstapte, je ervoer dat als onvoldoende betrokkenheid en gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel. Op geld belust, onbetrouwbaar of wispelturig zijn typeringen die vaak werden gebruikt voor werknemers die - met het oog op hun carrière - niet langer dan één à twee jaar bij een werkgever bleven plakken en daardoor een waslijst met werkgevers op hun cv kregen staan. Opmerkelijk dat we hier nu anders tegen aan kijken.
Mensen groeien en ontwikkelen zich door regelmatig van baan te wisselen. Je verruimt je blik en leert nieuwe mensen kennen. Je maakt kennis met andere bedrijfsculturen en ziet hoe je beïnvloed wordt door je omgeving. Je ontdekt je talenten door steeds andere vaardigheden te gebruiken. Je ontdekt dat je je snel betrokken en verantwoordelijk voelt in je nieuwe omgeving. Trots zijn op (de producten van) je nieuwe werkgever is gauw aanstekelijk.
Ik ben regelmatig van baan veranderd, geswitched van de ene werkgever naar de andere, soms volgden binnen dezelfde organisatie diverse functies na elkaar. Op elke plek heb ik nieuwe dingen geleerd en mensen leren kennen.
Tegelijkertijd bouw je heel diverse ervaring op, ik merk dat ik hier dagelijks uit put. LIFTNET is een ideale manier om elders een kijkje te nemen. Je hebt daarbij de ruimte om dit tijdelijk, kort of langdurig te doen. Bovendien is het veilig en je hoeft niet direct je oude werkgever (en alle plezierige zaken die daarbij horen) los te laten. LIFTNET biedt je kansen die je kunt grijpen, je kunt(even)veranderen zonder het vertrouwde te verliezen. De Week van de Mobiliteit biedt de gelegenheid om voorzichtig een kijkje in een andere keuken te nemen. Je ontdekt op zo’n dag dat een andere organisatie toch niet zoveel anders is dan het van buitenaf lijkt of zoveel anders is dat je nu dagelijks gewend bent. En je ervaart dat je best gemakkelijk kunt wennen in een andere omgeving. Je ontmoet nieuwe mensen met andere taken zonder je vertrouwde plek direct los te laten.
Ik kan iedereen aanraden om regelmatig te switchen van baan. Na jaren actief te zijn geweest in de bedrijfsvoering van het bedrijfsleven en de overheid ben ik momenteel bij de Belastingdienst werkzaam als manager/ teamleider in het primaire proces. Alle bedrijfsvoerings-adviezen die ik eerder gaf, kan ik nu zelf in de praktijk brengen. En dat voelt supergoed.
18 februari 2010
Marjo Brouns-Backhuis
jmc.brouns-backhuis@belastingdienst.nl