 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
Boventallig…. en dan?
Per 1 januari 2010 werd ik boventallig verklaard bij de Rabobank Maastricht e.o..Het zat er al een tijdje aan te komen, maar het valt toch koud op je dak, als het ineens toch zover is. Na een werkverleden van 25 jaar, waarvan 10 jaar bij de Rabobank wordt alles van de ene op de andere dag anders, je hebt ineens geen baan meer, je bent vrijgesteld van arbeid, en daar zit je dan… thuis. Maar ik ben een positief mens, en zie in elke tegenslag wel iets positiefs. Dus liet ik het even bezinken, en ging na een week of twee gewoon weer aan de slag…
De eerste maanden gingen voorbij met het volgen van een outplacementtraject van Randstad, sollicitatiebrieven schrijven, trainingen, workshops, en sollicitatiegesprekken.
Ik heb zowel het traject van Randstad en de mogelijkheden bij LIFT als zeer positief ervaren, en kijk terug op prettige, leerzame en vooral goede gesprekken, waarin je eens goed naar jezelf kijkt, en gaat nadenken over wat je nu eigenlijk echt wilt, en vooral wat je niet (meer) wilt. Zeer verhelderend als je daar achter bent.
In februari ben ik op collegiale uitleenbasis als secretaresse gaan werken bij het azM in Maastricht. Dit staat niet alleen goed op mijn C.V., het zegt ook iets over mij als werkzoekende. Eind mei ben ik gestopt bij het azM omdat ik me meer wilde richten op het netwerken.
Op 2 juni was het zover. Ik had een sollicitatie gesprek bij Maecon en werd tot mijn grote verrassing aangenomen! Het team waarin ik kwam te werken was direct al erg leuk, het waren de juiste aantal uren, en het was ook nog eens dichterbij dan Maastricht! Dus wat wilde ik nog meer!
Als ik er nu na 9 maanden op terug kijk, is er een hoop gebeurd.
Het was niet altijd even leuk, ik had zeker dagen erbij waarin ik me niet zo voelde als ik me voordeed. Maar met een positieve instelling, en de juiste mensen om me heen, zowel bij Rabobank HRM als bij Randstad en LIFT, is het uiteindelijk goed gekomen. Er is dus toch leven na de Rabobank…
Wat ik mee wil geven aan ieder die dit nog te wachten staat: ga uit van je eigen kunnen, blijf in je zelf geloven, toon initiatief, blijf niet stilzitten, en sta open voor veranderingen!
Veel succes!
Monique Schoffelen
Van Inspectiedienst naar Belastingdienst
Ik ben Monique Bex, 25 jaar en sinds 1 maart op IF basis werkzaam bij de Belastingdienst te Heerlen. Voorheen heb ik 2 jaar gewerkt bij de Algemene Inspectiedienst (AID), gevestigd te Kerkrade.
In december werd ik gebeld door Miriam van Drunen met het bericht dat bij de Belastingdienst een vacature, op IF basis, opengesteld werd voor de functie van P&O Adviseur. Mijn interesse werd gelijk gewekt. Toen Miriam voorstelde mijn CV haar toe te sturen, heb ik dan ook geen moment geaarzeld.
Na de feestdagen ontving ik een telefoontje van Peter Debets, Hoofd P&O, voor een kennismakingsgesprek. Halverwege januari vond dit gesprek plaats en vernam ik dat alle kandidaten een week later positief/negatief bericht zouden krijgen. Een week later, 22 januari, de dag waarop bekend werd wie gekozen werd voor de functie, vond de Kandidaat Gerichte Actie van Lift plaats, waar Peter Debets en ik toevallig beiden bij aanwezig waren. Na de bijeenkomst vertelde Peter mij het goede nieuws: ik was aangenomen bij de Belastingdienst en kon per 1 maart van start gaan! Ik was zeer verrast, maar wel heel blij met dit nieuws. Een grappig detail was dat ik op diezelfde dag precies 2 jaar in dienst was bij de AID.
Maar wat ging de tijd toch snel! Na dit goede nieuws had ik nog maar een maand de tijd voor het inwerken van mijn vervanger en om afscheid te nemen van mijn leuke collega’s van de AID. Deze maand vloog voorbij en voor dat ik het wist was het al tijd voor mijn eerste werkdag bij de Belastingdienst.
Inmiddels ben ik alweer een paar maanden werkzaam bij de Belastingdienst. Ik heb geen spijt gehad van mijn overstap. In het begin was het best spannend om de sprong naar een andere organisatie te maken, mede omdat de AID veilig en vertrouwd voelde. Maar inmiddels ben ik gesetteld en ook hier heb ik leuke collega’s en ben ik zeer tevreden over mijn werkzaamheden.
Lang deze weg wil ik nogmaals de “LIFT-dames”, Miriam en Brigitte bedanken voor hun hulp.
Monique Bex
P&O Adviseur
Belastingdienst Heerlen
Van statistieken naar pensioenen
Ronald van Kessel, HR-adviseur
Ik ben vanaf 2000 werkzaam bij het Centraal Bureau voor de Statistiek waarvan de meeste jaren als HR-adviseur. De laatste tijd vroeg ik me steeds vaker af “waarom doen we de dingen zoals we ze doen en hoe zouden ze dat in andere organisaties aanpakken?”. Natuurlijk heb je netwerken en daar maak je gebruik van op het moment dat je met een vraag zit waar je als organisatie niet zelf uitkomt. Immers je kunt zoveel leren van elkaar. Maar het is toch even anders als je daadwerkelijk de kans krijgt om dagelijks in de keuken van een andere organisatie te kijken.
Zo ben ik vanaf begin dit jaar werkzaam bij de Algemene Pensioen Groep (APG). Ook hier ben ik werkzaam als HR-adviseur. Het is ongelooflijk hoeveel energie en inspiratie je opdoet wanneer je met nieuwe klanten (in mijn geval managers) te maken krijgt, maar daarnaast ook aan de cultuur van een ander bedrijf kunt ruiken en in aanraking komt met andere processen en produkten. En niet te vergeten nieuwe collega’s.
De eerste weken is dat best spannend en ook een beetje onwennig, want je verliest in principe al je automatismen. Je moet wegwijs (gemaakt) worden en dat in letterlijke en figuurlijke zin. In het begin ben je bij iedere afspraak aan het zoeken waar je moet zijn, maar je moet ook een weg vinden naar alle informatie. Bij wie moet je voor wat zijn?
De eerste weken heb ik vooral geïnvesteerd in het leggen van contacten en daarna kwam het werk van zelf op me af. Nu is er op het grote speelveld van HR eigenlijk nooit een rustig moment voor een HR-adviseur. Gelukkig maar, want ik hou wel van dynamiek. Ik zie HR-instrumenten voorbij komen die ik graag bij het CBS zou willen introduceren en omgekeerd zet ik mijn CBS-ervaring in om zaken bij APG voor elkaar te krijgen. Daarnaast zie je een tendens waarbij bedrijven gaan samenwerken en kennis delen en daar sterker van worden. Kortom, een win-win situatie. En dat is ook een van de voordelen van LIFT.
Sinds ik hier aan de slag ben hebben vele mensen mij gevraagd hoe het mij bevalt en gezegd dat ze eigenlijk ook wel eens zo’n stap zouden willen zetten, maar het niet durven. Daar kan ik het volgende op zeggen. Iedereen is regisseur van zijn eigen loopbaan. Maak mobiliteit bespreekbaar en neem zelf het initiatief wanneer je er klaar voor bent. Voor de een is dat morgen, voor de ander volgend jaar. Het is een prima investering in je zelf.
Ronald van Kessel, HR-adviseur
Van plastic korrels naar gummiknuppels
Bert Maessen
Na ruim 33 jaar gewerkt te hebben bij DSM en SABIC, gaat mijn werkplek helaas vervallen. Dus ben ik al een hele tijd aan het zoeken naar een nieuwe baan. Zo heb ik ook al enkele keren gesolliciteerd op vacatures die op de site van LIFT stonden. Tot nu toe echter zonder succes.
Een van die sollicitaties was bij de politie. Daar hebben ze mijn sollicitatie een half jaar in portefeulle gehouden. Na een poosje kreeg ik het aanbod om via buro LIFT voor drie maanden te gaan werken bij de recherche in Maastricht. Ze hadden daar ivm ziekte op een afdeling veel werk. Ik zou daar die periode kunnen helpen en zodoende ook eens proeven hoe het is om na 33 jaar bij een andere werkgever te werken.
Van SABIC met zijn plastic korreltjes naar de recherche met zijn moorden, overvallen etc is het toch een flinke stap naar een andere wereld. Ik ben nu ongeveer 6 weken aan het werk hier op de afdeling BMO (Buro Management Ondersteuning) en ik kan alleen maar zeggen dat ik er met plezier werk. Het is goed om te constateren dat de werkervaring die ik in al die jaren opgebouwd heb, ook bij deze job goed van pas komen. Het was vantevoren zeer duidelijk dat dit voor 3 maanden zou zijn, dus dat heb ik me goed in mijn kop geprent. Mijn winst is dat ik hier hele goede contacten gemaakt heb met P&O en dat ik nu weet dat ik best in een andere, nieuwe werkomgeving kan functioneren. Fijn dat je door LIFT en je werkgever zo'n kans krijgt.
Bert Maessen
Week van de mobiliteit
Ook ik heb in het kader van de "Week van de Mobiliteit" een dag meegelopen in een andere organisatie en wel bij de Algemene Pensioen Groep, het apg (het voormalige ABP). Ik wilde wel eens een kijkje nemen in een, in mijn beleving, ambtelijke en ietwat stoffige organisatie. Nou daar ben ik van terug gekomen! Het apg is een organisatie van "high potentials" met een zeer professionele HRM afdeling. Ik heb mijn ogen uitgekeken en bijzondere creatieve producten gezien die ik, met aanpassingen, zo zou willen introduceren in onze eigen PO&O afdeling.
Mijn dag begon met een kennismaking met de HR manager en met bijwonen van een agendavergadering van het GOR (de OR van het apg) in goed gezelschap van een lid van de Raad van Bestuur. Op zeer vriendelijke doch kritische toon werd overleg gevoerd over allerhande onderwerpen die ook bij de OR van Vivre onderwerp van gesprek zijn.
Vervolgens werd ik geïntroduceerd op de HRM afdeling, kreeg een presentatie over het bedrijf en werd mij inzage gegeven in een aantal HR producten. Bijzonder was hun "klok". Een zeer creatief instrument dat via hun eigen intranet toegankelijk is voor alle managers en medewerkers van het bedrijf en weergeeft welke producten HRM levert en welke activiteiten zij verrichten. Zeer indrukwekkend. Dit heeft de transparantheid van deze afdeling enorm vergroot. De managers en medewerkers kunnen nu te allen tijde zien wat de HRM afdeling voor hun betekent en kan betekenen.
Vervolgens mocht ik, overigens met zeer speciale toestemming, het groot directieoverleg van Loyalis (onderdeel van de apg groep) bijwonen. Ik heb met ontzag gekeken en geluisterd naar hun overleg. Naast de directeur waren alle andere (adjunct) directeuren aanwezig en werden er onderwerpen besproken die, volgens mij, soms nog het predikaat vertrouwelijk hadden. Zeer interessant vond ik hoe men een dikke stapel paperassen binnen 2,5 uur op een fatsoenlijke manier de revue liet passeren en besluiten nam die meteen na de vergadering werden omgezet in actiepunten. Het compliment dat ik hun in de rondvraag gaf over deze werkwijze werd met tevredenheid ontvangen.
Als laatste sloot ik aan bij een arbowerkgroep die een presentatie aan het voorbereiden was over de RIE’s (risico-inventarisatie) die waren geweest en kon hun nog enkele tips en suggesties meegeven.
Ik kan alleen maar zeggen: absoluut voor herhaling vatbaar en een aanrader voor iedereen die een kijkje wil nemen in een andere organisatie of zich oriënteert op de arbeidsmarkt.
Yvonne Stallinga
Ook ik heb in het kader van de "Week van de Mobiliteit" een dag meegelopen in een andere organisatie en wel bij de Algemene Pensioen Groep, het apg (het voormalige ABP). Ik wilde wel eens een kijkje nemen in een, in mijn beleving, ambtelijke en ietwat stoffige organisatie. Nou daar ben ik van terug gekomen! Het apg is een organisatie van "high potentials" met een zeer professionele HRM afdeling. Ik heb mijn ogen uitgekeken en bijzondere creatieve producten gezien die ik, met aanpassingen, zo zou willen introduceren in onze eigen PO&O afdeling.Mijn dag begon met een kennismaking met de HR manager en met bijwonen van een agendavergadering van het GOR (de OR van het apg) in goed gezelschap van een lid van de Raad van Bestuur. Op zeer vriendelijke doch kritische toon werd overleg gevoerd over allerhande onderwerpen die ook bij de OR van Vivre onderwerp van gesprek zijn.
Vervolgens werd ik geïntroduceerd op de HRM afdeling, kreeg een presentatie over het bedrijf en werd mij inzage gegeven in een aantal HR producten. Bijzonder was hun "klok". Een zeer creatief instrument dat via hun eigen intranet toegankelijk is voor alle managers en medewerkers van het bedrijf en weergeeft welke producten HRM levert en welke activiteiten zij verrichten. Zeer indrukwekkend. Dit heeft de transparantheid van deze afdeling enorm vergroot. De managers en medewerkers kunnen nu te allen tijde zien wat de HRM afdeling voor hun betekent en kan betekenen.
Vervolgens mocht ik, overigens met zeer speciale toestemming, het groot directieoverleg van Loyalis (onderdeel van de apg groep) bijwonen. Ik heb met ontzag gekeken en geluisterd naar hun overleg. Naast de directeur waren alle andere (adjunct) directeuren aanwezig en werden er onderwerpen besproken die, volgens mij, soms nog het predikaat vertrouwelijk hadden. Zeer interessant vond ik hoe men een dikke stapel paperassen binnen 2,5 uur op een fatsoenlijke manier de revue liet passeren en besluiten nam die meteen na de vergadering werden omgezet in actiepunten. Het compliment dat ik hun in de rondvraag gaf over deze werkwijze werd met tevredenheid ontvangen.
Als laatste sloot ik aan bij een arbowerkgroep die een presentatie aan het voorbereiden was over de RIE’s (risico-inventarisatie) die waren geweest en kon hun nog enkele tips en suggesties meegeven.
Ik kan alleen maar zeggen: absoluut voor herhaling vatbaar en een aanrader voor iedereen die een kijkje wil nemen in een andere organisatie of zich oriënteert op de arbeidsmarkt.
Volgend jaar ben ik beslist weer van de partij.
Yvonne Stallinga
Veolia
Op verzoek van Miriam van Drunen van LIFT Werknetwerk, onderstaand een verslag
van de dag, woensdag 19 november 2008, dat ik bij Veolia te Maastricht heb mogen
meelopen. Dit alles in het kader van de Week van de Mobiliteit.
Ik had een afspraak om 9 uur bij het Servicecentrum van Veolia te Maastricht.
Ook aanwezig, Miriam van Drunen van LIFT, Masja Janssen-Lacroix van IGOM. TV limburg was vertegenwoordigd door Stephanie van den Brand, die opnames van mijn bezoek aan Veolia heeft gemaakt, en waar TV Limburg, 24 uur lang, in elke nieuwsuitzending aandacht aan heeft geschonken. Ook Sandra Israël was er om enkele foto’s te maken.
Ik werd er ontvangen door de heer Wim Koekelkoren en Peter Engelen.
Had van UWV een presentje meegekregen. Wim vond dit heel leuk. Kon hij wel gebruiken.
Willy Ritzen, assistent vestigingsmanager, heeft onder het genot van een kopje koffie, met ons allen besproken, wat er zoal op het programma stond.
Ik dacht al, wat gaat hier toch allemaal gebeuren.
Wim en Peter hebben mij eerst rondgeleid in het servicecentrum, en goede uitleg gegeven. Zijn daarna met mij met een bus door Maastricht gereden en hebben mij diverse plaatsen laten zien, waar een buschauffeur op zijn ritten zoal mee te maken krijgt. Zakkende paaltjes, overstekende voetgangers, fietsers, brommers, die van alle kanten mogen komen en vaak nergens naar kijken. Een chauffeur moet dit wel.
Wij zijn ook naar de werkplaats en de stalling van de bussen geweest. Daar waren monteurs bezig met een grote reparatie aan een bus. Op de parkeerplaats van de stalling heb ik zelf nog even mogen rijden. (heb het grote rijbewijs). Was wel leuk.
Daarna zijn wij nog naar het regiecentrum in Sittard geweest.
Daar hebben enkele vriendelijke heren, mij uitgelegd, dat de veiligheid bij Veolia ook voorop staat. De chauffeurs staan altijd in verbinding met de centrale. Zij kunnen zien, waar de bus zich bevindt, ivm calamiteiten. Daar zit ook een call-center, waar ritten besteld kunnen worden.
Overal was Stephanie van TV Limburg er bij en heeft wat vragen gesteld en opnames gemaakt
Daarna hebben wij samen, ook nog met Rob Meese, assistent vestigingsmanager, wat gegeten en gedronken.
Tevens heb ik daar kennis mogen maken met de heer Simon Minses, vestigingsmanager Veolia
Maastricht.
Na deze pauze ben ik met Wim nog in enkele bussen meegereden, die mij op de routes nog wat meer van Maastricht hebben laten zien. En op de vragen die ik had, heb ik van Wim of deze chauffeur antwoord gekregen. Was heel interessant. Mij boeit dit chauffeursvak.
Na afloop heeft Veolia, in naam van Simon, Rob, Willy, Wim en Peter met mij de dag geëvalueerd.
Daar was vlaai en koffie bij. Veolia vond het leuk, heb ik begrepen, maar ik had een van de mooiste dagen uit mijn chauffeursleven. Was dus geweldig.
Dank aan organisatie "Week van de mobiliteit", mijn werkgever UWV, Veolia en iedereen, die bij mijn dag van de mobiliteit betrokken is geweest.
Misschien tot ziens.
Leon Boijmans
Op verzoek van Miriam van Drunen van LIFT Werknetwerk, onderstaand een verslag
van de dag, woensdag 19 november 2008, dat ik bij Veolia te Maastricht heb mogen
meelopen. Dit alles in het kader van de Week van de Mobiliteit. Ik had een afspraak om 9 uur bij het Servicecentrum van Veolia te Maastricht.
Ook aanwezig, Miriam van Drunen van LIFT, Masja Janssen-Lacroix van IGOM. TV limburg was vertegenwoordigd door Stephanie van den Brand, die opnames van mijn bezoek aan Veolia heeft gemaakt, en waar TV Limburg, 24 uur lang, in elke nieuwsuitzending aandacht aan heeft geschonken. Ook Sandra Israël was er om enkele foto’s te maken.
Ik werd er ontvangen door de heer Wim Koekelkoren en Peter Engelen.
Had van UWV een presentje meegekregen. Wim vond dit heel leuk. Kon hij wel gebruiken.
Willy Ritzen, assistent vestigingsmanager, heeft onder het genot van een kopje koffie, met ons allen besproken, wat er zoal op het programma stond.
Ik dacht al, wat gaat hier toch allemaal gebeuren.
Wim en Peter hebben mij eerst rondgeleid in het servicecentrum, en goede uitleg gegeven. Zijn daarna met mij met een bus door Maastricht gereden en hebben mij diverse plaatsen laten zien, waar een buschauffeur op zijn ritten zoal mee te maken krijgt. Zakkende paaltjes, overstekende voetgangers, fietsers, brommers, die van alle kanten mogen komen en vaak nergens naar kijken. Een chauffeur moet dit wel.
Wij zijn ook naar de werkplaats en de stalling van de bussen geweest. Daar waren monteurs bezig met een grote reparatie aan een bus. Op de parkeerplaats van de stalling heb ik zelf nog even mogen rijden. (heb het grote rijbewijs). Was wel leuk.
Daarna zijn wij nog naar het regiecentrum in Sittard geweest.
Daar hebben enkele vriendelijke heren, mij uitgelegd, dat de veiligheid bij Veolia ook voorop staat. De chauffeurs staan altijd in verbinding met de centrale. Zij kunnen zien, waar de bus zich bevindt, ivm calamiteiten. Daar zit ook een call-center, waar ritten besteld kunnen worden.
Overal was Stephanie van TV Limburg er bij en heeft wat vragen gesteld en opnames gemaakt
Daarna hebben wij samen, ook nog met Rob Meese, assistent vestigingsmanager, wat gegeten en gedronken.
Tevens heb ik daar kennis mogen maken met de heer Simon Minses, vestigingsmanager Veolia
Maastricht.
Na deze pauze ben ik met Wim nog in enkele bussen meegereden, die mij op de routes nog wat meer van Maastricht hebben laten zien. En op de vragen die ik had, heb ik van Wim of deze chauffeur antwoord gekregen. Was heel interessant. Mij boeit dit chauffeursvak.
Na afloop heeft Veolia, in naam van Simon, Rob, Willy, Wim en Peter met mij de dag geëvalueerd.
Daar was vlaai en koffie bij. Veolia vond het leuk, heb ik begrepen, maar ik had een van de mooiste dagen uit mijn chauffeursleven. Was dus geweldig.
Dank aan organisatie "Week van de mobiliteit", mijn werkgever UWV, Veolia en iedereen, die bij mijn dag van de mobiliteit betrokken is geweest.
Misschien tot ziens.
Leon Boijmans
Een dagje Trollen en Dwarrelen, kinderafdeling Mondriaan
In de week van 17 november tot 21 november vond de "Week van de mobiliteit"
plaats. Als mobiliteitsadviseur bij het CBS was ik betrokken bij de organisatie
van dit project binnen het CBS, maar gelukkig was er genoeg ruimte om ook zelf
deel te nemen aan dit leuke initiatief. Nadat ik me had ingeschreven werd ik
gematched met Mondriaan en na een telefoontje met Christine Huygen, manager van
de kinderafdeling mocht ik donderdag 20 november een dagje meedraaien in een
groep diagnostiek.
Om 10 uur word ik hartelijk ontvangen door Christine. Ze vertelt uitgebreid over de divisie: hoeveel kinderen er worden behandeld, de knelpunten, de veranderingen in de zorg. Het valt me op dat het hier écht om de kinderen gaat..Zij staan centraal.
We hebben het ook over zaken als werkdruk en de wijze waarop medewerkers elkaar helpen en steunen om in balans te blijven. Ik heb net zelf een coachingsopleiding afgerond en kan me er veel bij voorstellen.
Dan, tegen 12 uur mag ik naar de afdeling. Er lijkt even een kink in de kabel te komen, omdat er 2 zieke medewerkers zijn, een teamlid en een stagiaire. Dat vraagt aanpassingen en dan ook nog een vreemde erbij. Gaat dit wel lukken? Is dit niet te veel gedoe voor de kinderen? We spreken af dat we het proberen. Mocht blijken dat het te druk is, dan zal Gert het me laten weten en zal ik me terugtrekken.
De kinderen komen uit school. Ze zijn tussen de 8 en 12 jaar oud. Aangezien ik zelf kinderen in die leeftijd heb, voel ik me gelijk op mijn gemak. Ik zie ook weinig bijzonders aan ze, zo op het eerste gezicht We gaan eten en dan wordt het wat duidelijker. Ik merk dat Gert en Anke de kinderen een strakke structuur bieden en dat de kinderen dit ook echt nodig hebben. Aan de muur hangt een schema, waarop precies staat wie wat wanneer gaat doen. De dag is ingedeeld en helder. Ik merk dat ik me nu ook een beetje geremd voel. Ik wil niets doen wat verstorend werkt. Het valt me ook op dat alles wat Gert en Anke doen een diepere betekenis heeft; een leermoment voor een kind, een oefening, een grens stellen.
Na het eten wordt er afgewassen door 2 kinderen. Ik sta ervan te kijken. Dat moet ik thuis toch ook maar eens gaan invoeren! Bij het buitenspelen valt me op dat de begeleiders constant alert zijn. Doordat ze heel snel ingrijpen als er iets dreigt mis te gaan, blijft het leuk en gezellig. Je ziet dat de kinderen echt genieten van het buiten zijn.
Na het spelen ga ik samen met Gert en een paar kinderen een spelletje kaarten. Ook hier merk ik dat alles een oefening is voor de kinderen. Dat de begeleiding overal een leerelement inbouwt .Later op de dag ga ik samen met Anke en een paar kinderen knutselen. Anke laat de kinderen veel zelf doen. Er wordt niet betutteld. De kinderen worden vooral gestimuleerd om te doen wat ze wel kunnen.
In mijn persoonlijke omgeving ken ik ook kinderen die ADHD hebben, of een aan autisme verwante stoornis. Bij die kinderen zie je vaak alleen het "vervelende" gedrag. Je ziet niet goed welk karakter er achter het drukke of juist heel stille gedrag zit. Hel fijne van deze dag was dat ik kinderen zag met een psychische problematiek, die toch uit de verf komen. Ik heb het kind gezien en niet het gedrag.
Tegen half 5 ben ik terug op de kamer van Christine. Een prachtige ervaring rijker. Dit is echt zinvol en mooi werk. Zijn er nog vacatures ?
Carola Mesters-vd Weijden
In de week van 17 november tot 21 november vond de "Week van de mobiliteit"
plaats. Als mobiliteitsadviseur bij het CBS was ik betrokken bij de organisatie
van dit project binnen het CBS, maar gelukkig was er genoeg ruimte om ook zelf
deel te nemen aan dit leuke initiatief. Nadat ik me had ingeschreven werd ik
gematched met Mondriaan en na een telefoontje met Christine Huygen, manager van
de kinderafdeling mocht ik donderdag 20 november een dagje meedraaien in een
groep diagnostiek.Om 10 uur word ik hartelijk ontvangen door Christine. Ze vertelt uitgebreid over de divisie: hoeveel kinderen er worden behandeld, de knelpunten, de veranderingen in de zorg. Het valt me op dat het hier écht om de kinderen gaat..Zij staan centraal.
We hebben het ook over zaken als werkdruk en de wijze waarop medewerkers elkaar helpen en steunen om in balans te blijven. Ik heb net zelf een coachingsopleiding afgerond en kan me er veel bij voorstellen.
Dan, tegen 12 uur mag ik naar de afdeling. Er lijkt even een kink in de kabel te komen, omdat er 2 zieke medewerkers zijn, een teamlid en een stagiaire. Dat vraagt aanpassingen en dan ook nog een vreemde erbij. Gaat dit wel lukken? Is dit niet te veel gedoe voor de kinderen? We spreken af dat we het proberen. Mocht blijken dat het te druk is, dan zal Gert het me laten weten en zal ik me terugtrekken.
De kinderen komen uit school. Ze zijn tussen de 8 en 12 jaar oud. Aangezien ik zelf kinderen in die leeftijd heb, voel ik me gelijk op mijn gemak. Ik zie ook weinig bijzonders aan ze, zo op het eerste gezicht We gaan eten en dan wordt het wat duidelijker. Ik merk dat Gert en Anke de kinderen een strakke structuur bieden en dat de kinderen dit ook echt nodig hebben. Aan de muur hangt een schema, waarop precies staat wie wat wanneer gaat doen. De dag is ingedeeld en helder. Ik merk dat ik me nu ook een beetje geremd voel. Ik wil niets doen wat verstorend werkt. Het valt me ook op dat alles wat Gert en Anke doen een diepere betekenis heeft; een leermoment voor een kind, een oefening, een grens stellen.
Na het eten wordt er afgewassen door 2 kinderen. Ik sta ervan te kijken. Dat moet ik thuis toch ook maar eens gaan invoeren! Bij het buitenspelen valt me op dat de begeleiders constant alert zijn. Doordat ze heel snel ingrijpen als er iets dreigt mis te gaan, blijft het leuk en gezellig. Je ziet dat de kinderen echt genieten van het buiten zijn.
Na het spelen ga ik samen met Gert en een paar kinderen een spelletje kaarten. Ook hier merk ik dat alles een oefening is voor de kinderen. Dat de begeleiding overal een leerelement inbouwt .Later op de dag ga ik samen met Anke en een paar kinderen knutselen. Anke laat de kinderen veel zelf doen. Er wordt niet betutteld. De kinderen worden vooral gestimuleerd om te doen wat ze wel kunnen.
In mijn persoonlijke omgeving ken ik ook kinderen die ADHD hebben, of een aan autisme verwante stoornis. Bij die kinderen zie je vaak alleen het "vervelende" gedrag. Je ziet niet goed welk karakter er achter het drukke of juist heel stille gedrag zit. Hel fijne van deze dag was dat ik kinderen zag met een psychische problematiek, die toch uit de verf komen. Ik heb het kind gezien en niet het gedrag.
Tegen half 5 ben ik terug op de kamer van Christine. Een prachtige ervaring rijker. Dit is echt zinvol en mooi werk. Zijn er nog vacatures ?
Carola Mesters-vd Weijden
Week van de Mobiliteit
Toen ik hoorde van de ´Week van de Mobiliteit´ was ik meteen enthousiast. Een
dagje meekijken in de keuken van een andere werkgever op het HR vlak leek me wel
wat.. In mijn dagelijkse werk is mijn aandachtsgebied het ontwikkelen van
producten voor werkgevers en werknemers dus dat is een leuke kans om eens te
kunnen meekijken in de keuken van een werkgever. Ik heb het geluk dat ik terecht
kon bij een grote werkgever met een dynamisch HR beleid dus ik kon meteen mijn
interesse voor het HR vak polsen bij een grote dynamische werkgever.
Donderdag 20 november was het dan zover. Enigszins zenuwachtig heb ik me gemeld bij mijn werkgever voor een dag. Mijn collega voor een dag heeft zijn best gedaan. We hebben ´s morgens en een deel van de middag gesproken over het HR beleid, de praktische invulling daarvan en de organisatie eromheen. Leuk is dan dat je beiden je inzichten daarover met elkaar kunt delen en daarvan kunt leren. ´s Middags heeft mijn collega voor een dag me verrast door op de R&D afdeling te gaan kijken. Geweldig, dat zie je normaal nooit!
Wat heb ik ervan geleerd? De arbeidsmarkt gaat veranderen en HR is een noodzakelijke activiteit om de toekomstige uitdagingen het hoofd te kunnen bieden. HR is en wordt een zeer belangrijk en interessant vakgebied waarin ik me in de toekomst misschien meer zou willen verdiepen. Belangrijkste voor mij is echter dat ik ben bevestigd in mijn gevoel dat ik zeer gelukkig ben met mijn huidige werk, collega´s en werkgever.
Desiree Jans
Toen ik hoorde van de ´Week van de Mobiliteit´ was ik meteen enthousiast. Een
dagje meekijken in de keuken van een andere werkgever op het HR vlak leek me wel
wat.. In mijn dagelijkse werk is mijn aandachtsgebied het ontwikkelen van
producten voor werkgevers en werknemers dus dat is een leuke kans om eens te
kunnen meekijken in de keuken van een werkgever. Ik heb het geluk dat ik terecht
kon bij een grote werkgever met een dynamisch HR beleid dus ik kon meteen mijn
interesse voor het HR vak polsen bij een grote dynamische werkgever.
Donderdag 20 november was het dan zover. Enigszins zenuwachtig heb ik me gemeld bij mijn werkgever voor een dag. Mijn collega voor een dag heeft zijn best gedaan. We hebben ´s morgens en een deel van de middag gesproken over het HR beleid, de praktische invulling daarvan en de organisatie eromheen. Leuk is dan dat je beiden je inzichten daarover met elkaar kunt delen en daarvan kunt leren. ´s Middags heeft mijn collega voor een dag me verrast door op de R&D afdeling te gaan kijken. Geweldig, dat zie je normaal nooit!
Wat heb ik ervan geleerd? De arbeidsmarkt gaat veranderen en HR is een noodzakelijke activiteit om de toekomstige uitdagingen het hoofd te kunnen bieden. HR is en wordt een zeer belangrijk en interessant vakgebied waarin ik me in de toekomst misschien meer zou willen verdiepen. Belangrijkste voor mij is echter dat ik ben bevestigd in mijn gevoel dat ik zeer gelukkig ben met mijn huidige werk, collega´s en werkgever.
Desiree Jans
LIFT-en is zo gek nog niet.
Ton de Jong
Na 21 jaar als sociaal pedagogisch hulpverlener te hebben gewerkt in de zorg, eerst voor verstandelijk gehandicapten en later in de psychogeriatrie, was ik toe aan iets anders, iets nieuws. Dacht ik op mijn 40ste nog dat ik daar te oud voor was, nu ben ik op mijn 46ste bezig met een opleiding arbeids- en organisatiepsychologie met als “edel streven” een baan binnen p&o.Via LIFT ben ik sinds februari voor 50% gedetacheerd bij de Hogeschool Zuyd ter ondersteuning van de p&o-adviseurs. Aanvankelijk voor een periode van 6, inmiddels 8 maanden. Een geweldige gelegenheid om er achter te komen of het werkgebied voldoet aan mijn verwachtingen, om ervaring op te doen en een mooi kader voor mijn opleiding.
Kortom: LIFT-en is zo gek nog niet.
Ton de Jong
Overstap van RWS naar AID
Begin 2007 kwam ik tot de ontdekking dat de voldoening van mijn dagelijkse job bij Rijkswaterstaat Maastricht afnam en ben op zoek gegaan naar een nieuwe uitdaging. Meer dan 13 jaar bij Rijkswaterstaat Limburg en toch iets anders willen is best spannend. Rijkswaterstaat is een moderne organisatie met veel mogelijkheden, maar had net niet in de aanbieding datgene wat ik wilde op dat moment.
Bij de Algemene Inspectiedienst in Kerkrade was dit er wel, een managementfunctie die me tegelijkertijd de kans geeft om in een andere uitvoerende dienst van een ander ministerie mijn blik te verruimen. Dus heb ik de kans gegrepen en werk sinds 1 oktober 2007 tijdelijk bij de Algemene Inspectiedienst van het ministerie Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
Ik ging met gemengde gevoelens richting Kerkrade: heel veel zin om dingen te doen die mij voldoening geven en tegelijkertijd vertrekken bij een fijne werkgever.
Ik ben nu een half jaar bij de Algemene Inspectiedienst en voel me thuis. Ik geniet van een afdeling met gemotiveerde mensen. De stap naar een andere uitvoerende dienst van ander Ministerie beschouw ik als halen en brengen: kennis bij een andere rijksoverheidsdienst halen en mijn ervaringen er naar toe brengen. Het daagt mij bovendien dagelijks uit om beide organisaties met elkaar te vergelijken en te verbinden. Dit beperk ik niet tot mijn eigen vakgebied of eigen ontwikkeling. Het zit ook in andere dingen. Daar waar Rijkswaterstaat goed in is, kunnen ook mijn collega’s bij de Algemene Inspectiedienst van leren en omgedraaid.
Ik zie dat Rijksoverheden sterk op elkaar lijken, het went dus allemaal snel. De nuancering zit in de aansturing, de omvang van de organisatie en de cultuur. Ik ervaar bij de Algemene Inspectiedienst een sterke interne samenwerking, terwijl bij Rijkswaterstaat de interne competitie groter is. De verschillen leer je echt pas kennen als je er met beide benen in staat. Ik ontdek wat de andere cultuur met me doet en wat beter bij me past.
Op de website van Lift schrijf ik de komende tijd regelmatig over mijn ervaringen, mijn angsten en mijn enthousiasme over mobiliteit en een andere (tijdelijke) werkomgeving. Ik hoop dat ik hiermee een kleine bijdrage kan leveren in jouw mobiliteit en groei.
Marjo Brouns-Backhuis
j.m.c.brouns-backhuis@minlnv.nl